Y Fiction

ยามะพีจ้องมองท้องฟ้าไร้เมฆอย่างที่เขาเคยชอบ....จ้องมองม้านั่งที่เขากับใครบางคนช่วยกันยกขึ้นมาบนนี้เพื่อสำหรับนั่งอยู่ด้วยกัน

ต่อให้ท้องฟ้าแจ่มใสเท่าไหร่ เขาก็ไม่นึกสดใส หากไม่มีอากานิชิ จินอยู่ข้างๆ

ปัง !!!

เสียงปิดประตูดังขึ้น ยามะพีหันไปมองก็พบกับร่างของใครบางคนในเสื้อยืดสีขาวที่มีเหงื่อโทรมกาย พร้อมทั้งผ้าขนหนูที่พาดอยู่บนบ่า และเส้นผมที่ใช้กิ๊บติดไม่ให้มันลงมาปรกหน้า

"คาเมะ" ริมฝีปากอิ่มเรียกชื่อของผู้มาเยือนพร้อมแววตาฉงนเพราะเป็นที่รู้กันว่าที่นี่ไม่มีใครขึ้นมา

แต่คาเมะนาชิกำลังก้าวเขตแดนที่มีเพียงระหว่างเขากับจิน

"ชั้นถามเอากับพวกโคยามะว่านายอยู่ที่นี่" คาเมะบอกแล้วเดินมาหยุดยืนข้างยามะพี
"มีอะไรเหรอ" ถามออกไปแล้วก็ใช้หางตามอง ก่อนจะยกขวดน้ำขึ้นดื่ม
"ไม่มีหรอก พวกชั้นเองก็กำลังอยู่ในระหว่างพัก แต่ว่า...."
"คัตตุนก็กำลังพยายามเหมือนกันสินะ" ยังไม่ทันที่คาเมะจะพูดจบ ยามะพีก็พูดแทรกขึ้นก่อนจะหันมายิ้มน่ารักให้

"ไปล่ะ ที่นี่มันน่าเบื่อกว่าที่คิดแฮะ" ยามะพีบิดขี้เกียจก่อนจะผละจากคาเมะ

"เพราะชั้นเหรอ"

ยามะพีส่ายหน้าเป็นคำตอบแล้วก็คลี่ยิ้มบางๆ "ไม่ใช่เพราะคาเมะหรอก
"แต่เพราะที่นี่มันเหงาเกินไป"
ที่ที่มีความทรงจำกับจินมันช่างเหงาเหลือเกิน

"เพราะจินไม่อยู่สินะ"

ยามะพีไม่ตอบคำถามที่คาเมะพูด นั่นมันทำให้คาเมะรู้ดีว่าระหว่างสองคนนี้ไม่มีอะไรมาแทรกกลางได้

แต่ถึงอย่างนั้น.....

"ตั้งแต่นี้ไป เป็นชั้นไม่ได้เหรอที่อยู่ข้างๆนาย ยามะพี"

คาเมะจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตของคนตรงหน้า ความรู้สึกมากมายที่เก็บไว้มานานแสนนานมันแทบจะปะทุออกมาเมื่อคิดว่าหากไม่มีจินแล้วมันจะเป็นจริงได้

ยามะพีจ้องมองคาเมะกลับ
"นายพูดเรื่องอะไร"
"ชั้นคิดมาตลอดว่าชั้นอยากอยู่ข้างๆนาย เป็นชั้นไม่ได้เหรอ" คาเมะจับสองไหล่ของยามะพีเอาไว้ แววตาเว้าวอนนั่นไม่รู้ว่าจะทำให้ยามะพีใจอ่อนได้หรือไม่
แต่ความรู้สึกที่มีไม่ได้ปิดบังเลยแม้แต่น้อย
ความรู้สึกต่ำต้อยกว่าใครไม่เคยเกิดขึ้นนอกจากเวลาที่อยู่ตรงหน้ายามาชิตะ โทโมฮิสะคนนี้
และไม่รู้ว่ายามะพีจะเห็นความรักของเขาหรือไม่

กว่าคาเมะจะรู้ตัวอีกที

ริมฝีปากอวบอิ่มที่เขาเคยเฝ้าฝัน กลับเลื่อนมาใกล้และประทับลงบนริมฝีปากบางเฉียบของเขาอย่างแผ่วเบา
ก่อนจะผละออกมาแล้วคลี่ยิ้มอย่างยั่วยวน
"ต่อไปนี้ ช่วยอยู่ข้างๆชั้นด้วยนะ คาเมะ"

...............................

"นายขึ้นมาที่นี่อีกแล้ว" คาเมะร้องทักขึ้นหลังจากที่เรื่องราววันนั้นผ่านไปไม่นาน แต่เขาก็ไม่ได้อยู่ใกล้ยามะพีสักนิดเดียว
เพราะดูเหมือนเขาและยามะพีเองไม่ได้มีเวลาว่างไม่ต่างกัน
ทั้งซ้อมเต้น ร้องเพลงใหม่ แล้วยังมีอีกหลายๆอย่างทั้งที่หัวใจเขาโหยหายามะพีทุกวินาทีหลังจากยามะพีตอบรับความรู้สึกทั้งหมดที่เขามี
"คาเมะก็พักเหมือนกันเหรอ" ยามะพีหันมาถามพร้อมกับเห็นสีหน้าบึ้งตึงของคาเมะ

.................ก็คงลืมผู้ชายคนนั้นไม่ได้ใช่มั๊ย ถึงได้ขึ้นมาที่นี่อีก.......................

ความรู้สึกหึงหวงมันก่อตัวขึ้นมาอย่างปะหลาดทั้งที่คาเมะรู้ดีว่าเขาไม่มีสิทธิ์จะแสดงอาการอย่างนี้กับยามะพีด้วยซ้ำ

"ก็มารอนายไงคาเมะ
"ชั้นอยากจะอยู่กับนายสองคน" ยามะพียิ้มอ้อนน่ารักจนคาเมะต้องเดินเข้าไปใกล้แล้วกอดเอวของยามะพีเอาไว้หลวมๆ
ความรู้สึกโกรธเคืองมันหายเป็นปลิดทิ้งเพราะคำหวานของยามะพี

แค่ยามะพีบอกว่าอยากจะเจอเขา......มันก็เพียงพอแล้ว

"ยามะพี....ขอหอมได้มั๊ย" กระซิบที่ข้างแก้มแล้วเอ่ยขออนุญาตอย่างขลาดเขิน
มันทำให้ยามะพีหัวเราะเสียงใส
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ...อื้อ..." ยังไม่ทันจบประโยค คาเมะก็กดจมูกสูดกลิ่นแรงๆที่แก้มนิ่มของยามะพี

เขาจินตนาการถึงผิวอ่อนนุ่มของยามะพีไม่รู้กี่ครั้ง หากแต่มันหอมหวานกว่าจินตนาการมากมายนัก
คาเมะไม่รู้ว่ากลิ่นหอมอันบริสุทธิ์ที่แฝงไปด้วยความแพศยานี้มันมาจากจุดไหน
จนคาเมะนึกอยากจะพิสูจน์ว่าส่วนอื่นบนร่างกายของยามะพีมันจะหอมกว่านี้มั๊ย

"ชั้นมีความสุขแค่ไหน นายรู้มั๊ย" คาเมะกระชับกอดยามะพีเอาไว้แน่นกว่าเดิม
จูบเบาๆที่ท้ายทอย และหลังใบหุของยามะพี แม้เพียงแผ่วเบาแต่เขาก็รุ้สึกว่าทุกส่วนของยามะพีมันยั่วยวนราวกับดอกไม้

มันอย่างกับความฝันที่มีร่างนี้ในอ้อมแขน
เพราะทุกครั้ง ยามะพีจะมองเลยผ่านเขาไป

ยามะพีขืนตัวเล็กน้อยเพื่อจดจ้องใบหน้าของคาเมะ
ริมฝีปากบาง ดวงตาที่ดูมีมนต์สะกด หรือแม้แต่ร่างกายของคาเมะ

มันทำให้ยามะพีคลี่ยิ้ม
"ชั้นก็มีความสุข..........ที่สุด"
ประโยคนั้นทำเอาคาเมะรู้สึกเข้าข้างตัวเองอย่างช่วยไม่ได้
ยามะพีที่บอกกับเขาว่ามีความสุขที่สุดขณะที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา

"นี่ ยามะพี"
"หืม ?"
"ขอหอมอีกทีได้มั๊ย"
"ก็เอาสิ"
ขณะที่คาเมะกำลังจะเลื่อนหน้ามาสัมผัสกับแก้มอีกข้างของยามะพี
หากแต่คนน่ารักกลับยื่นหน้ามาจูบที่ริมฝีปากของคาเมะแทน
คาเมะที่ตกใจในตอนแรกก็ยอมตอบรับลิ้นร้อนของยามะพีที่ยั่วยวนราวกับจะอ้อนให้เขาตอบรับโดยการกดจูบแรงๆที่ริมฝีปากอวบนั่น
ไหล่ของยามะพีถูกกดลงกับม้านั่ง ก่อนที่คาเมะจะส่งลิ้นเข้าไปตอบสนองและรุกลิ้นร้อนของยามะพี
เสียงแลกจูบของคนสองคนสลับกับเสียงครางในลำคออย่างพอใจของยามะพี
และก่อนที่คาเมะจะห้ามใจไม่อยู่จนฉีกเสื้อยืดที่ใช้ซ้อมเต้นของยามะพีออก เสียงโทรศัพท์มือถือของคนทั้งคู่ก็ดังขึ้นพร้อมกัน

..........โคคิ...........

..........เรียว..........

"ไปกันเถอะคาเมะ" ยามะพีดันหน้าอกของคาเมะออก ก่อนที่มือจะลูบไล้ขึ้นลงอย่างเบาๆ
คาเมะกดตัดสายโคคิทิ้ง ก่อนจะจ้องมองริมฝีปากของยามะพีอย่างนึกเสียดาย
เขายังรู้สึกไม่พอกับจูบแรกของยามะพีกับเขาด้วยซ้ำ

"คืนนี้โทร.หาเรานะคาเมะ" ยามะพีจูบเร็วๆที่ปากของคาเมะ ก่อนจะลุกขึ้นจากม้านั่งแล้วเดินออกไปจากดาดฟ้า

.......................

"ฮัลโหล...."
"คาเมะ เหรอ กำลังรออยู่เลย" ยามะพีหัวเราะมาตามสาย
หัวใจของคาเมะมันพองโตเมื่อคิดว่ายามะพีกำลังรอคอยที่จะได้ยินเสียงเขา
"ทำอะไรอยู่เหรอ"
"กำลังแช่น้ำในอ่าง" คำตอบของยามะพีทำเอาคาเมะขนลุกซู่ นี่หมายความว่า.....ยามะพีก็.....
"เอาไว้รอนายอาบน้ำเสร็จก่อนแล้วชั้นค่อยโทร.กลับมาใหม่ ดีมั๊ย" คาเมะถามออกไป ทั้งที่ใจจริงเขายังไม่อยากวางเลยด้วยซ้ำ แต่มือที่ถือโทรศัพท์มันสั่นจนห้ามไม่อยู่

แค่เพียงจินตนาการว่าเขาได้อยู่ร่วมในช่วงเวลาที่ยามะพีเปลือยเปล่าไม่ใช่อย่างช่วงเวลาที่เขาได้แต่จินตนาการ

อารมณ์บางอย่างมันก็ปะทุขึ้นจนคาเมะคิดว่าควรจะหยุดการสนทนาไว้แค่นี้ก่อน
"....................................." หากแต่มีเพียงความเงียบจากยามะพีและเสียงน้ำกระเพื่อมเป็นคำตอบ

อยู่ในอ่างจริงๆด้วย ไม่ได้โกหกสินะ

"ยามะ.....พ...."
"นายไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอคาเมะ" ยามะพีถามเขาด้วยน้ำเสียงขบขัน
"อะไรเหรอ"

"ก็ที่ชั้น กำลังเปลือยอยู่ในอ่างนี่ไง"

"เอ่อ...." คาเมะรู้สึกว่าลิ้นมันพันกันจนพุดอะไรไม่ถูก
"นี่....คาเมะ
"ถ้าเกิดว่ามีอะไรกันในอ่างอาบน้ำจะเป็นไงนะ" ยามะพีถามด้วยน้ำเสียงน่ารักตรงข้ามกับคำพูดโดยสิ้นเชิง

คาเมะนึกจินตนาการหลายต่อหลายครั้งเกี่ยวกับยามะพี แต่ไอ้เรื่องอย่างว่าในอ่างอาบน้ำของยามะพีเขาไม่เคยคิดซักครั้งเดียว

"ก็ลองดูสิ" คาเมะตอบ ในขณะที่เขาใช้นิ้วมือลากผ่านร่างกายของตัวเอง
"คาเมะ....สัมผัสตรงนี้หน่อยสิ" เสียงของยามะพีแทบจะจุดปะทุอารมณ์ของคาเมะมากกว่าเก่า
"ตรงไหนล่ะ" คาเมะถามออกไปขณะที่มือของเขาเองก็ล้วงเข้าไปในกางเกงของตัวเอง
"ตรงนี้....ข้างในนี้นี่ไง....อ๊ะ....ลื่นดีจัง" นิ้วมือของยามะพีสัมผัสส่วนนั้นของตัวเอง

เสียงของยามะพีที่เริ่มขาดห้วงไม่ปกติ ทำให้คาเมะนึกถึงริมฝีปากอวบอิ่มที่มันคงจะเปลี่ยนจากสีชมพน่าจูบเป็นสีแดงสดน่าดึงดูดแทน

เขากำลังจินตนาการว่าอุ้งมือที่กำลังขยับอยู่นี้เป็นยามะพี
และยิ่งรุนแรงเท่าไหร่ เสียงของยามะพีก็เร่งเร้าราวกับตอบสนองเขาเท่านั้น

"คาเมะ...เบาๆ หน่อย....ทำไมนายรุนแรงจัง...อื้ม....อ๊าาาา"
"ยามะพี.....ดีจัง....นายดีที่สุด" คาเมะหลับตานึกถึงใบหน้าของยามะพียามถูกเร้าอารมณ์จนถึงที่สุด
"คาเมะ....ดีจัง.....ลื่นจัง.....จะไปแล้ว เร็วๆ....แรงอีก....อ๊ะ....อ๊าาาาา"
เสียงของยามะพีเรียกร้องเพื่อจะปลดปล่อย ฝ่ามือที่คิดว่าเป็นยามะพีนั้นก็รัวเร็วตามเสียงร้องขอของคนที่เขาปรารถนาผ่านทางโทรศัพท์
ร่างกายของคาเมะกระตุกเกร็งครั้งสองครั้งก่อนที่น้ำสีขาวขุ่นจะเลอะฝ่ามือของตัวเอง

แต่มันคงจะดีกว่า ถ้าเขาได้ปลดปล่อยในตัวของยามะพี

"รู้สึกดีจัง" เสียงของยามะพีหอบเหนื่อย บนหน้าผากเกาะพราวไปด้วยเม็ดเหงื่อ
"ชั้นก็รู้สึกดีเหมือนกัน ยามะพี" คาเมะทิ้งกายลงบนเตียงนอน นึกถึงใบหน้าของยามะพีที่ยิ้มให้เขาหลังจากการปลดปล่อยซึ่งกันและกัน

"พรุ่งนี้ เจอกันได้มั๊ย" และเป็นยามะพีเองที่เรียกร้องอยากจะพบเขา
"ได้สิ"
"ดีจัง....ตอนนี้ชั้นเหนื่อยจังเลยคาเมะ เพราะนายแท้ๆ" นิ้วมือของยามะพีพันเล่นกับเส้นผมที่มันระต้นคอ คนน่ารักเอาศีรษะพิงกับขอบอ่างอาบน้ำ
"งั้นฝันดีนะ....ชั้นรักนายจังเลย ยามะพี"
"คาเมะ.....ช่วยจูบราตรีสวัสดิ์ชั้นที" ยามะพีส่งเสียงอ้อนๆ ก่อนที่จะเงียบไปทั้งคู่
"....................................."
คาเมะหลับตา แล้วนึกถึงจูบเมื่อตอนที่อยู่บนดาดฟ้ากันสองคน.....จนเมื่อเสียงสัญญาณโทรศัพท์บอกกับเขาว่ายามะพีได้วางสายไปแล้ว
คาเมะจึงจ้องมองช่วงล่างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยของของตัวเองที่เกิดจากจินตนาการจากยามะพี

นี่เมื่อกี้ เขา sex phone กับยามะพีเหรอเนี่ย

ทั้งที่เขาคิดเสมอว่ายามะพีนั้นแสนบริสุทธิ์และร่าเริง น่าทะนุถนอมมากเพียงใด
หากแต่วันนี้ยามะพีกลับร้อนแรงทั้งที่เขายังไม่ได้สัมผัสสักนิดเดียว

มันยิ่งทำให้ความปรารถนาในเนื้อตัวของยามะพีมีมากขึ้นไปอีก

มันทำให้เขาอยากครอบครองยามะพีมากขึ้นไปอีก

มันทำให้เขาหยุดรักยามะพีมากไปกว่านี้ไม่ได้

.....................................

"กินอะไร กินอะไร กินอะไรดีเย็นนี้" เสียงของยูอิจิร้องถามขณะที่ทุกคนในคัตตุนหยุดพักซ้อมเต้น
"....เนื้อย่างก็ได้มั้ง...." คาเมะที่กำลังตื่นเต้นที่วันนี้จะได้ไปกินข้าวเย็นกับยามะพีเผลอพูดออกมา
เพราะว่ายืนเหม่อลอยจนนึกว่า คำถามของยูอิจิ เป็นคำถามที่เขากำลังหาคำตอบไม่ได้อยู่ก่อนหน้านี้
"เออดี...คาเมะชั้นก็อยากกินเนื้อย่างอยู่พอดี" ยูอิจิเดินเข้ามาตบไหล่ของคาเมะแล้วยิ้มกว้าง
"ฮะ....ชั้นไม่ได้จะไปกินกับนายนะ"
"อ้าว....ไหนตอนนั้นบอกจะเลี้ยงข้าวไง" ยูอิจิชี้หน้าของคาเมะ แล้วก็ทวงเอากับสัญญาเมื่อนมนานแล้ว
"แต่วันนี้ชั้นมีนัดแล้ว"
"อะไร นัดกับผู้หญิงพาไปกินเนื้อย่างน่ะเหรอ" ยูอิจิยิ้มล้อ
"ผู้หญิงอะไรกันเล่า ผู้ชายต่างหาก" คาเมะบ่นงึมงัม
"หืม ?" ยูอิจิเลิกคิ้วอย่างนึกสงสัย...นายคงไม่ได้เดทกับผู้ชายหรอกใช่มั๊ย คาเมะ
"ยามะพีน่ะ" คาเมะรีบตอบ เพราะสายตาราวกับล้อเลียนของยูอิจิมันทำให้เขารู้สึกแย่

ยูอิจิยิ้มมุมปากก่อนจะหรี่ตามองคาเมะอย่างใช้ความคิด

"งั้นไปด้วย ไปกันหลายๆคนน่ะดี ยามะพีเขาชอบอยู่แล้ว" ยูอิจิผละจากคาเมะก่อนจะเดินไปหาอุเอดะเพื่อซ้อมท่าใหม่

ยามะพีจะชอบรึเปล่าคาเมะไม่รู้
แต่ที่รู้....เขารู้สึกไม่ชอบใจเลยสักนิดเดียว
แต่ก็จำใจ.....เพราะถ้าหากว่าเขาอยากอยู่กับยามะพีสองคน ก็ยังมีเวลาอีกทั้งโลกรอเขาอยู่

คาเมะกดโทรศัพท์หาคนน่ารัก
เขาแทบรอให้ถึงตอนเย็นไม่ไหว จริงๆแล้วเขาแทบรอที่จะกินข้าวให้เสร็จๆแล้วอยู่กับยามะพีกันสองคนไม่ไหวต่างหาก
"ตอนเย็นกินเนื้อย่างมั๊ย ยูอิจิก็จะไปด้วยนะ" คาเมะถามขณะที่แยกออกมาจากการซ้อมเต้นแล้วยืนคุยโทรศัพท์อยู่ที่มุมห้อง

".........................."

ยามะพีไม่ตอบ มีเพียงเสียงโวยวายของยูยะและโคยามะที่ดังผ่านโทรศัพท์ของยามะพีเข้ามา
"หรือนายอยากจะกินอย่างอื่น อยากกินอะไรรึเปล่ายามะพี"

"คาเมะ......"

เสียงของยามะพีทำเอาเขาแทบหยุดหายใจ อย่าบอกนะว่าอยากจะกินเขาน่ะ

"นายเนี่ยรู้ใจจัง วันนี้ชั้นอยากกินเนื้อย่างพอดี"
"งั้นเหรอ...แล้วเจอกันนะครับ"
"อื้ม"
"แล้ววันนี้ต้องจูบลากันทางโทรศัพท์อีกมั๊ย" คาเมะยิ้มกับโทรศัพท์แล้วถามออกไป
สิ้นคำถามของคาเมะชายหนุ่มได้ยินเสียงหัวเราะของยามะพี
"ถ้ากล้าก็เอาสิ"
"ไม่ดีกว่า ไว้จูบคืนนี้ทีเดียวเลย"
"จะจูบเท่าไหร่ก็ตามใจนาย บายนะ คาเมะ"

คาเมะเดินไปซ้อมเต้นเหมือนเดิมหลังจากโยนโทรศัพท์ใส่กระเป๋าตัวเอง
แต่ไม่ได้มีใครสังเกตเลยว่า คาเมะดูจะตั้งใจซ้อมมากกว่าเดิม ยกเว้น ยูอิจิ

.............................

คาเมะเหลือบมองยูอิจิที่เก็บเสื้อใส่กระเป๋า หลังจากซ้อมเสร็จ
ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของยุอิจิจะดังขึ้น ชายหนุ่มมองคาเมะแว่บหนึ่งก่อนจะเลี่ยงไปคุยที่มุมห้อง เพื่อไม่ให้ใครได้ยิน
"ยูอิจิ จะไปกันรึยัง" คาเมะร้องเรียกขณะที่ยูอิจิกดวางโทรศัพท์
"......................."

"เฮ้.....ยูอิจิ"

ยูอิจิหันมาตามเสียงเรียกของคาเมะ ก่อนจะยิ้มแล้วจดจ้องใบหน้านั้น
"ขอโทษนะคาเมะ พอดีว่าวันนี้น้องสาวชั้นบอกให้กลับด่วน ท่อน้ำที่บ้านแตก"
"อ่อ...งั้นเหรอ น่าเสียดายจัง"
"ไปนะ"
ยูอิจิคว้ากระเป๋าก่อนจะเดินออกจากห้องไป
คาเมะยิ้มส่งแผ่นหลังของยูอิจิอย่างดีใจ

"มีอะไรเหรอยามะพี" คาเมะเดินมารับยามะพีที่หน้าบริษัท ยามะพีที่อยู่ในชุดเสื้อแขนยาวสีชมพูและผ้าพันคอมันดูน่ารักมากมายนัก

แล้วยังจะตากลมโตนั่นที่จ้องมองเขาอย่างไม่วางตา

"ยูอิจิล่ะ"
"ยูอิจิน่ะเหรอ น่าเสียดาย วันนี้คงมีแค่เราสองคน เพราะอยู่ๆน้องสาวก็โทร.ตามให้กลับบ้านน่ะ" คาเมะบอกแต่ในดวงตาไม่ได้รู้สึกเสียดายอย่างที่พูดเลยแม้แต่น้อย

ดวงตาของชายหนุ่มราวกับมีประกายบางอย่างเมื่อจ้องมองยามะพี

"อย่างนั้นเหรอ กินกันสองคนก็ได้เนอะ" ยามะพีคล้องแขนของคาเมะอย่างเอาใจ ก่อนจะซบใบหน้ากับไหล่ของชายหนุ่ม

คนหน้าหวานเหม่อมองแสงไฟจากรถยนต์ขณะที่คาเมะโอบรอบเอวของตัวเองไว้ขแล้วข้ามถนนไปขึ้นรถแท็กซี่เพื่อไปยังร้านเนื้อย่าง

"อร่อยมั๊ย" ยามะพีพยักหน้าตอบคาเมะทั้งที่เนื้อที่คาเมะส่งให้เขายังเต็มปาก

ยามะพียังกินเก่งไม่เปลี่ยน ไหนจะแก้มยุ้ยๆ ที่เป็นสีชมพูขณะที่ไอร้อนจากเตามันปะทะใบหน้า

"คาเมะไม่กินล่ะ"
"ไม่ล่ะ ไม่ค่อยหิว"
"งั้นเอามานี่ ชั้นกินเอง"
ยามะพีเอื้อมมือมาคีบเนื้อชิ้นใหญ่ที่อยู่บนถ้วยของคาเมะตั้งนานแล้ว
ตอนนี้ยามะพีดูน่ารักสดใส แม้จะดูเอาแต่ใจ แต่ก็ต่างจากยามะพีเมื่อคืนมากนัก
กระจกแต่ละด้านของยามะพีเขาอยากจะมองเห็นให้ทะลุทุกด้าน

"คาเมะเนี่ย ใจดีจัง ย่างเนื้อให้ชั้นแถมยังอร่อยด้วย" ยามะพียังคล้องแขนของคาเมะขณะที่เดินไปด้วยกันสองคนตามถนน
ตอนนี้รถบางตาไปแล้วเพราะมันก็ดึกมากพอ
"รถหมดแล้วนะยามะพี...จะค้างกันที่ไหนดี" ชายหนุ่มมองคนที่ออดอ้อนเขา

แสงไฟจากป้ายของโรงแรมมันสาดเข้าตาของยามะพีจนเขาต้องหันไปมอง
"ที่นั่นล่ะเป็นไง" ดวงตาของยามะพีวิบวับราวกับสะกดคาเมะเอาไว้

.....ยามะพี กำลังชวนเขาเข้าโรงแรม.....

ยามะพีจะยังมีเรื่องตื่นเต้นอะไรมาทำให้เขาแปลกใจอีกบ้างมั๊ยนะ

คาเมะเลื่อนมือขึ้นลูบผมอ่อนนุ่มของคนตรงหน้า แล้วก็เลื่อนใบหน้ามาจูบแรงๆ ที่ริมฝีปากหอมหวานนั่น
ยืนเกี่ยวกระหวัดลิ้นกันอยู่ริมถนนอย่างนั้น จนเมื่อยามะพีเป็นฝ่ายที่ละริมฝีปากออกก่อน
สองมือของยามะพีก็ดึงแขนของคาเมะให้เดินตามมา
"เร็วซี่ คาเมะ"

"อยากอาบน้ำจังเลย...." ยามะพีถอดเสื้อคลุมและผ้าพันคอออกก่อนจะบิดขี้เกียจเมื่อเดินเข้ามาในห้องของโรงแรม
คาเมะปิดประตูไล่หลัง มองช่วงเอวของคนที่เดินเข้าไปก่อนโผล่พ้นชายเสื้อยืดยามที่ร่างนั้นยกมือขึ้นเหนือศีรษะ
"ไปอาบก่อนสิ" คาเมะบอกไล่หลังไป
"งั้นขอใช้ห้องน้ำก่อนล่ะนะ" ยามะพีหันมายิ้มหวานให้ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ
คาเมะทิ้งตัวลงนั่งที่เตียง ก่อนจะเปิดทีวีดู รายการช่วงเกือบกลางดึกไม่มีอะไรนอกจากข่าว
ข่าว.....และข่าวของเขาเอง....
คาเมะกดปิดโทรทัศน์ ก็เพราะว่าข่าวระหว่างเขากับดาราสาวเมื่อครู่มันไม่เป็นความจริงสักหน่อย
สู้คนที่อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำตอนนี้ไม่ได้เลยสักนิดเดียว

....................ถ้าเกิดว่ามีอะไรกันในอ่างอาบน้ำจะเป็นไงนะ................

คำพูดยั่วยวนของยามะพีเมื่อคืนวานมันผุดขึ้นมาในหัว
คาเมะลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำลองบิดกลอนประตูก็รู้ว่ามันไม่ได้ล็อกจึงถือวิสาสะเปิดเข้าไป
"จะใช้แล้วเหรอ เรายังอาบไม่เสร็จเลย" ยามะพีถาม ร่างเปลือยเปล่าของยามะพีที่เขาเคยนึกฝันมันอยู่ตรงหน้า
ไม่ว่าจะส่วนไหนยามะพีในจินตนาการเทียบไม่ได้เลยกับยามะพีที่เป็นความจริง
เพราะเนื้อตัวของยามะพีน่าสัมผัสมากกว่าในฝันเป็นร้อยเท่า

คาเมะถอดเสื้อแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ
ก่อนจะเดินเข้ามากระชากร่างของยามะพีให้แนบกับกระเบื้องในห้องน้ำ
"อ๊ะ...." มันเจ็บจนชายหนุ่มเผลร้องพร้อมทำหน้ายู่
ก่อนที่คาเมะจะกดจูบลงไปที่ริมฝีปากช่างยั่วนั่น

จูบกี่ครั้งถึงจะพอ

ต้องแทรกลิ้นกี่ครั้งถึงจะสาแก่ใจ

เพราะยิ่งอยู่ใกล้ยามะพีเท่าไร เขากลับรู้สึกว่าอยากจะครอบครองยามะพีให้เร็วที่สุดเท่านั้น
คาเมะแย่งขวดสบู่ที่อยู่ในมือของยามะพีไปก่อนจะถอนจูบออกมา
"ชั้นอาบน้ำให้นายดีมั๊ย ยามะพี"

ถึงจะพูดอย่างนั้น คาเมะกลับเทสบู่เหลวใส่ตัวเอง
ก่อนจะใช้สองมือลูบไล้ไปยังร่างที่เปลือยเปล่าของตัวเองแทน
แล้วเมื่อยามะพีรู้สึกถึงความลื่นบนตัวของคาเมะ ร่างกายของเขากลับถูกคาเมะดึงไปกอด
มันทำให้ทั่วทั้งตัวของเขาลื่นไปด้วย
"อ๊ะ...คาเมะ...."
"ลื่นมั๊ย....ชอบรึเปล่า" คาเมะกระซิบที่ใบหู ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปเพื่อกระตุ้นอารมณ์ของยามะพี
นิ้วของคาเมะที่ลากตั้งแต่ลำคอเรื่อยมาจนกลางหน้าอกของยามะพีและจนถึงหน้าท้อง มันลื่นจนยามะพีอยากให้ฝ่ามือนั่นสัมผัสตรงอื่นมากกว่า
"ชั้นจะทำความสะอาดตรงนี้ให้เอามั๊ย" คาเมะจ้องมองสะโพกที่เต่งเต็มมือ มือของเขาที่เลอะสบู่กอบกุมส่วนนั้นเอาไว้แล้วเลื่อนเข้าออกช้าๆ
"คาเมะ....แรง....ระ....เร็วกว่านี้ อ๊าาา" ยามะพีกรีดร้องเมื่ออารมณ์มันพุ่งขึ้นสูงไปอีกทุกวินาที
สองมือของคนน่ารักบีบที่ไหล่กว้างของคาเมะตามจังหวะเร็วแรงที่คาเมะหยิบยื่นให้
"อ๊ะ...ฮะ....คะ...คาเมะ...เมะ..คาเมะ อ๊าาาา"
จนเมื่อถึงที่สุดของความเสียวซ่านที่มันปวดเกร็งในช่องท้อง น้ำสีขาวขุ่นไหลออกมาจากร่างกายของยามะพีผสมกับสบู่ที่เลอะต้นขา
"ดีกว่าเมื่อวานมั๊ย" คาเมะถามที่ข้างแก้ม ก่อนจะกดจูบแรงๆที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหวามไหวของยามะพี
ยามะพีเอียงหน้ามามองคาเมะก่อนจะยื่นริมฝีปากมาจูบอีกคราขณะที่คาเมะเองก็ใช้น้ำจากฝักบัวล้างเนื้อตัวที่เปรอะเปื้อนของยามะพี

เขาไม่อยากยอมรับเลยว่า ...........อาบน้ำด้วย 'คาเมะ' มันทั้งรู้สึกดีกว่า ทั้งลื่นกว่าอาบน้ำในอ่างเมื่อคืนเสียอีก.............

คาเมะหยิบเสื้อคลุมมาคลุมให้ยามะพี ก่อนที่จะประคองไปที่เตียง
ใบหน้าหวานนั่นยังแดงซ่านจากอารมณ์ที่ไม่รู้จักพอ จนต้องยกมือขึ้นคล้องแขนของคาเมะให้ล้มมาทาบทับไปด้วยกันที่เตียงนุ่ม
ชายหนุ่มช้อนต้นขาของยามะพีตั้งขึ้นแล้วกดจูบดูดดึงทั่วต้นคอและหน้าอกของยามะพีจนเป็นรอยก่อนจะวกมาจูบที่ไหปลาร้าเสียงดังหลายๆครั้ง
"คาเมะ ไม่เอา..." ดันกายคาเมะที่นัวเนียอยู่ออก รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นที่ใบหน้าของคาเมะเมื่อยามะพียื่นริมฝีปากอวบอิ่มมาจูบที่ปากของเขาซ้ำๆ ไม่ว่าผละออกจากกันกี่ที ก็กลับมาแลกลิ้นกันอีกครั้ง
จมเมื่อฝ่ามือที่ไล้ไปมายังหน้าอกของยามะพีสัมผัสกับตุ่มไตที่มันแข็งสู้มือ คาเมะก็ผละจูบจากริมฝีปากอิ่มไปดูดดึงตรงนั้นแทนและทำให้ยามะพีครางเสียงดังมากกว่าเก่าพร้อมแอ่นกายรับสัมผัสอย่างห้ามไม่อยู่
สองมือก็กอดคาเมะไว้แน่นๆ
แน่นที่สุดให้ทุกส่วนของร่างกายมันสัมผัสกันจนไร้ช่องว่างแม้เศษเสี้ยวของอากาศ
ริมฝีปากสีแดงสดของคาเมะเลื่อนต่ำลงมาบริเวณนั้น และแทนที่เขาจะครอบครองส่วนนั้นด้วยริมฝีปาก
คาเมะกลับใช้ลิ้นกับช่องทางนั้นแทน....ปลายลิ้นไล้วนอยู่ตรงช่องทางก่อนจะสอดเข้าไปเร้าอารมณ์ของยามะพี

...........คาเมะใช้ลิ้นเก่งที่สุด..............

ยามะพีนึกในใจ.....หากแต่รู้สึกว่าปลายลิ้นที่กระตุ้นอารมณ์เขาให้มากกว่าครั้งไหนๆนี้ มันก็ยังไม่พออยู่ดี
"ไม่พอ...คาเมะ...ลึกกว่านี้" มือของร่างด้านใต้สอดเข้าไปในผมของคาเมะ
ชายหนุ่มละปลายลิ้นจากช่องทางนั้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นนิ้วมือสองนิ้วเข้าไปจนสุด
"อ๊า........เจ็บ......ฮะ......อ๊าาาา อ๊ะ" ยามะพีแทบร้องออกมาไม่เป็นภาษา
เมื่อนิ้วนั้นถอนออกแต่ยังไม่สุดกลับสอดดันเข้าไปใหม่จนกระตุ้นจุดที่เร้าอารมณ์ของยามะพีที่สุดในร่างกาย
"ตรงนี้เหรอยามะพี....นายชอบให้ย้ำตรงนี้ใช่มั๊ย"
ยามะพีพยักหน้าเร็วๆ แล้วร้องอย่างทรมานอีกคราเมื่อคาเมะใช้ปลายนิ้วกระแทกไปตรงจุดนั้นซ้ำๆ
และเมื่อคาเมะเองก็รู้สึกอยากจะปลดปล่อนอารมณ์ที่มันก่อตัวขึ้นที่หน้าท้องจนถึงขีดสุด
ชายหนุ่มถอนนิ้วออกก่อนจะยกขาของยามะพีขึ้นพาดที่เอว

แล้วสอดใส่ส่วนที่ใหญ่กว่านิ้วมากมายนักเข้าไปแทน
"อ๊า....คาเมะ.....เร็วๆ เร็วๆ ไม่ไหวแล้ว" สองมือของยามะพีจิกไปที่ไหล่กว้างของคาเมะ เมื่อร่างนั้นขยับเข้าออกในกายของยามะพี
"อื้ม....ยามะพี....คนดี ทนหน่อยนะ" กระซิบบอกไปก่อนจะจูบปลอบซ้ำๆ แล้วเลื่อนมือมาปรนเปรอส่วนอ่อนไหวของยามะพีด้วย
ยามะพีส่ายหน้าเมื่อรู้สึกเหมือนปลายเท้าทั้งสองข้างมันเบาหวิว
ก่อนที่ความอบอุ่นจากตัวของคาเมะมันจะเอ่อล้นเข้ามาให้ตัวเขา พร้อมกับที่เขาปลดปล่อยเลอะมือของคาเมะ
ยามะพีล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน โดยมีคาเมะที่ใช้ฝ่ามืออีกข้างเช็ดเหงื่อที่เกาะพราวอยู่บนหน้าผาก

......ยามะพีที่เขาเคยเฝ้าฝันมาตลอด....ตอนนี้เขาได้ครอบครองร่างกายนี้แล้ว......

คนน่ารักยิ้มให้คาเมะด้วยรอยยิ้มที่ไร้เรี่ยวแรง หากแต่มันเต็มไปด้วยความสุข
จนคาเมะต้องจูบแรงๆที่ริมฝีปากนั่น และยามะพีก็จูบตอบเขาได้อย่างเร่าร้อนเหมือนเดิม
ก็เพราะว่าเขาชอบจูบของคาเมะที่สุด

คาเมะทิ้งตัวลงนอนแล้วกอดร่างนั้นเอาไว้ จูบทั่วใบหน้านั้นอย่างรักใคร่
"ตอนนี้เราคบกันแล้วใช่มั๊ย" คาเมะถามขณะที่ยามะพีใช้นิ้วลากวนที่หน้าท้องของเขาอย่างมีชั้นเชิง
"อื้ม" ยามะพีตอบสั้นๆ ก่อนจะใช้สายตามองคาเมะอย่างยั่วยวนอีกครั้ง
นิ้วมือที่เลื่อนมาจากแผ่นอกถึงปลายคางของคาเมะ ทำให้ชายหนุ่มเกิดอารมณ์ปรารถนาในตัวยามะพีอีกครั้ง
คาเมะจับมือซนก่อนจะกดยามะพีลงกับเตียงอีกครั้ง
จูบแรงๆ ซ้ำๆ ที่ริมฝีปากบวมช้ำนั่น

"รักนายชะมัด....ยามะพี"

ยามะพีเชิดหน้ารับสัมผัสหวามของคาเมะซ้ำไปซ้ำมา

เสียงที่ครางครวญของยามะพี

ริมฝีปากที่จูบตอบกันอย่างดุเดือดของยามะพี

ร่างกายที่ตอบสนองของยามะพี

คาเมะไม่รู้หรอก ว่ายามะพีคิดอะไร

"................................"

....................................................

"คาเมะ...ดีจัง...ลื่นจัง.....ทั้งที่ชั้นอยู่ในตัวนายแท้ๆ" ชายหนุ่มถอนกายออกจากร่างของยามะพีแล้วทำเสียงล้อเลียนเสียงครางกระเส่าเมื่อครู่ของคนที่อยู่ในอ่างเดียวกันก่อนจะก้าวออกไปจากอ่างเดียวกับแล้วหยิบกางเกงมาใส่อย่างลวกๆ
ยามะพีจ้องมองหนุ่มร่างสูงอย่างเหนื่อยหอบ แต่ริมฝีปากสีสดที่ถูกดูดดึงจนช้ำก็คลี่ยิ้มอย่างเหนือกว่า
"หึงเหรอ.....จุนโนะ"
"เปล่า.....ว่าแต่ คาเมะคือคนที่นายรักอย่างนั้นเหรอ" จุนโนะจ้องกลับ

"ชั้นรักทุกคน"

คำตอบจากริมฝีปากอิ่มนั่นทำเอาจุนโนะส่ายหัวอย่างระอา
นี่สินะตัวจริงของยามะพี

"แต่ว่าคาเมะคือคนเดียวที่ชั้นยังไม่ได้ ก็เท่านั้นเอง"

คนหน้าหวานเบือนหน้าไปมองลายดอกไม้กลีบสีม่วงอ่อนของผนังกระเบื้องห้องน้ำ

มันทำให้เขานึกถึงคาเมะ

"ไปล่ะ....ไว้จะมาใหม่"

..................................

"อย่างนั้นเหรอ กินกันสองคนก็ได้เนอะ" ยามะพีคล้องแขนของคาเมะอย่างเอาใจ ก่อนจะซบใบหน้ากับไหล่ของชายหนุ่ม

คนหน้าหวานเหม่อมองแสงไฟจากรถยนต์ขณะที่คาเมะโอบรอบเอวของตัวเองไว้ขแล้วข้ามถนนไปขึ้นรถแท็กซี่เพื่อไปยังร้านเนื้อย่าง

"ฮัลโหล.....ยูอิจิเหรอ"
"อ้าว ยามะพีมีอะไรล่ะ"
"วันนี้จะไปกินเนื้อย่างกับคาเมะอย่างนั้นเหรอ" ยามะพีกรอกเสียงไปตามสายอย่างยั่วยวน
"ใช่...."
"อย่าไปได้มั๊ย" น้ำเสียงต่างกับเมื่อครู่ราวกับเป็นคำสั่ง
"ไม่รู้สิ ก็คาเมะจะเป็นคนเลี้ยงด้วยนี่นะ"
"......................"

"แลกกับคืนนึงของนายได้มั๊ยล่ะ....ยามะพี"

ยามะพียิ้มกับโทรศัพท์ก่อนจะตอบยูอิจิผ่านโทรศัพท์ ณ เวลานั้น ยามะพีจ้องมองพระอาทิตย์สีแดงราวความรุ่มร้อนของตัวเองอยู่บนห้องซ้อมโดยนึกถึงเวลาที่คาเมะยิ้มมุมปากแล้วทำเอาเขาอยากจะซุกกับกายของคาเมะ
.
.
.
.

........................ก็บอกแล้ว..............ว่าตอนนี้................คาเมะดีที่สุด........................
.